Bugünlerde büyük bir tehdit altında. Keşfedildiği günden beri gümüş bileşikleri kimyasına dayanan fotoğrafçılık sektörü artık dijital teknolojiye geçiyor. Kodak’taki sıkıntı bu yeni teknoloji için gerekli insan kapitalini oluşturmak 1990 senesi başladığında Kodak’ın bütün divizyonlarındaki ( bölüm,kısım) Task Force’ler ( Çalışma grubu) digital teknolojiyi, imal edilen ürünlerde kullanmanın yollarını araştırmaya başladı. Kodak 10 yıl içinde bu konu ile ilgili araştırma ve geliştirme faaliyetlerine 5 milyar dolar harcadığı halde ortaya elde tutulur bir netice çıkmadı.

Kodak’ın buradaki problemi ar-ge faaliyetlerinin çok fazla bölünmüş ve araştırma gruplarının divizyonlarının sınırları içine hapsedilmiş olmasıydı. Gerekli koordinasyon, iletişim ve bilgi paylaşımı sağlanamıyordu. Mesela “digital canner’lerin, geliştirilmesi konusu ile uğraşan tam 23 Task Force vardı. 1993 ‘te işe başlayan CEO George Fisher bu probleme teşhis koyarak ,divizyonlarındaki ar-ge guruplarını lağvetti ve digital teknolojilerin geliştirilmesi için yeni bir divizyon kurdu. Bu yeni bölüm tarafından yaratılan ve pazara sürülen iki yeni mamul ( Akıllı Film-Fotoğraflar çekerken kullanılan teknik doneler filmin kenarına kaydediliyor, bu suretle film prose etmede kolaylık sağlanıyor ve Copy Print istasyonu –digital film büyütmede kullanılıyor. 1994’  te 500 milyon dolar satış geliri sağladı. 1996 yılı için beklenen 1 milyar dolar . Kodak’ın hikayesinden çıkarılacak netice şu.
İnsan kapitali belli hedefleri gerçekleştirmek için oluşturulmalı ve konsantre bir şekilde çalıştırılmalı.
Tesadüfi olarak işe alınan doktora yapmış elemanlardan kurulacak bölümler çoğu zaman işe yaramazlar.